Üniversite Ve Bölüm Tanıtım Projesi: Çocuk Gelişim Bölümü

Öncelikle Çocuk gelişimciler okulöncesi öğretmeni değil. Çünkü bizler öğretmen değiliz. Mezun olunca sağlık personeli oluyoruz. Çocuk gelişimi bölümü, 0-18 yaş arasındaki normal gelişim gösteren, özel gereksinimi olan korunmaya muhtaç, çalışan, mülteci suça itilmiş çocuklar ve hastanede yatan çocukların:

Zihinsel, dil, motor, sosyal, duygusal, öz bakım becerilerini değerlendiren

Tüm gelişim ve beceri alanlarını desteklemede çocuğa, aileye, eğitimciye, topluma hizmet sunacak sağlık personeli yetiştiren bir bölümdür.

Yani arkadaşlar kısaca işimiz çocuk. Çocuğu ve aileyi desteklemek ama tabi ki doğru desteklemek.

Çocuk Gelişimi Bölümünde 1. Sınıf ve 2. Sınıfta genel olarak sağlık derslerimiz var. Anatomi, fizyoloji, genetik, nöroloji, temel beslenme, anne çocuk beslenmesi gibi sağlık derslerimiz yoğunlukta oluyor. Tabi üniversiteden üniversiteye birkaç ders değişiklik gösterebiliyor. Genel olarak derslerimiz ise bebeklik döneminde gelişim, ilk çocuklukta gelişim, orta çocuklukta gelişim gibi gelişim dönemleri derslerimiz var. Psikoloji, çocuk ruh sağlığı, drama, oyun, müzik gibi daha çok uygulamalı ve çok eğlendiğimiz dersler de mevcut. Bunun yanında çocukla iletişim, aile eğitimi, çocuk hakları ve özel gereksinimi olan çocuklar için de özel eğitim, eğitsel tanılama, kaynaştırma gibi derslerimizde var aslında daha birçok dersimiz var. Genel olarak bu şekilde.

Benim okuduğum üniversitede Kırklareli Üniversitesinde Çocuk Gelişimi Bölümü yok. Ama atölyesi olan üniversitelerde var tabi ki. Üniversitelerde bölümün sayfasına girdiğinizde karşınıza çıkar mutlaka.

İnanılmaz uygulamalı bir bölüm diyebilirim. Özellikle de benim okuduğum üniversite de ikinci sınıftan itibaren her dönem staj yapıyoruz haftanın bir günü artı yaz 2 kez de yaz stajı yapıyoruz. 2. Sınıfta her iki dönem haftanın bir günü okul öncesi stajı, 3. Sınıfta her iki dönem de özel eğitim stajı, 4. Sınıfta da hastane stajı var her iki dönemde. 2 kez yaz stajlarımız olduğunu da söylemiştim zaten.

En başta çocuklara karşı sevgi olması gerekiyor. Sabırlı olmak bizim meslekte çok önemli hem çocuklara karşı hem de aileye karşı bazen staj yaparken de karşımıza zor aileler çıkabiliyor. Biz sadece çocukla değil aileyle de iş birliği içerisinde olmalıyız. Güzel bir diksiyon, kendini iyi ifade edebilme yani güzel bir iletişim becerisi, araştırma yapabilme becerisi, okumak çok önemli hem de bolca okumak çünkü alanımız çok geniş her alanda çok iyi olamayız ama her alanda mutlaka bilgimiz olması gerekiyor. Her o zaman objektif olmalıyız. Kendine güvenen, inanan, hoşgörülü olmak gibi eminim birçok şey vardır ama aklıma şuan bunlar geliyor.

Yasal olarak o kadar çok çalışma alanımız var. Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına bağlı kurumlarda, Sağlık Bakanlığı’na bağlı toplum sağlığı merkezleri, hastaneler, Adalet Bakanlığı’na bağlı çocuk izlem merkezlerinde, çocuk mahkemelerinde, Milli Eğitim Bakanlığı; Temel Eğitim Genel Müdürlüğü’nde, Özel Eğitim ve Rehberlik Hizmetleri Genel Müdürlüğü’nde, Rehberlik ve Araştırma Merkezlerinde, Halk Eğitim Merkezlerinde, anaokullarında, özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinde, radyo ve televizyondaki çocuk ve gençlik programlarının ve eğitim programlarının hazırlanması ve yürütülmesinde, çocuklara yönelik kitap, dergi, gazete gibi yayınların hazırlanmasında, eğitsel oyuncak üretiminde, UNICEF, ILO ve gönüllü kuruluşlarda, Sivil Toplum Örgütlerinde uzman, danışman, kurucu, idareci, denetimci olarak görev yapmakta.

Yine bir fakat olarak araya gireceğim benim etrafımda mezun olan arkadaşlarım ve gördüğüm çocuk gelişimcilerin çoğunluğu rehabilitasyon merkezlerinde, meslek liselerinde çalışıyor. Tabi hastaneler de çalışan çocuk gelişimciler var ama her hastanede çocuk gelişimi birimi olmadığı için sayılarımızda az.

• Kendi üniversitemde de fakültemin veya direkt olarak bölümümün düzenlediği ya da farklı üniversitelerle iş birliği olarak düzenlediği konferanslar etkinlikler oluyor tabi ki. Geçen senelerde 4. Sınıflar Trakya Üniversitesi’nin Kongre merkezinde konferans gerçekleşmişti.
• Otizm farkındalık günü için yürüyüş yapılmıştı.
• Çocuk evlerinde kalan çocuklar ziyaret edilmişti. Gibi birçok etkinlik yapılıyor. Yalnız üniversite yaşamınız boyunca sadece kendi üniversitenizde ki eğitimleri beklemektense özellikle de İstanbul da okuyanlar ve yaşayanlar için söylüyorum. Vakıf üniversitelerinin bizim bölümde ki öğrencilerin veya başka bölümde ki öğrencilerinde çok güzel konferansları, etkinlikleri olabiliyor. Bunları mutlaka takip etmelisiniz. Hem sizi alandan yeni insanlarla tanıştırıyor. Katıldığınız her eğitim etkinlikte zaten ayrı bir tecrübe oluyor. Okulda öğrendiğiniz çoğu bilgiyi de pekiştirmiş oluyorsunuz. Bir de bizim bölümün her sene ulusal çocuk gelişimi kongresi oluyor. Her sene bir üniversite de yapılıyor. 3 gün sürüyor. Alandan bir sürü akademisyen, öğrenciler vs. oluyor. Bu da ayrı ve çok güzel bir tecrübe oluyor.  

Açıkçası üniversitenin öğrencilerle direkt olarak faaliyeti yok diye biliyorum. Şimdi yanlış bir şeyde söylemek istemiyorum. Ama şöyle bir şey oluyor. Hocalarımızın yönlendirmesi ve öğrenci kulüplerinin iş birliği ile faaliyetler oluyor. Şunu da eklemek istiyorum ben iki sene vakıf üniversitesinde okudum İstanbul’da bu süreçte aşırı fazla faaliyetlere katıldım. Yatay geçiş ile devlet üniversitesine geçiş yapmıştım. Eski üniversitemde Oldukça fazlaydı. Bu faaliyetlerin azlığı çokluğu üniversiteden üniversiteye çok değişiklik gösteriyor.

Kariyer imkânımız çok fazla aslında çünkü yine söylediğim gibi alanımız çok fazla, çok geniş. İleride akademisyenlik içinde bir kariyer planlaması yapabilirsiniz. Çocuk gelişimci olarak çok fazla akademisyen yok. Bu alanda da gerçekten ihtiyaç var. Bir de her alanda çok iyi olamayız. Hele ki bu kadar geniş alanı olan bir bölüm için. Bu sebepten kendinizi daha yeterli hissettiğiniz alanda kendinizi geliştirip bu çizgide ilerleyebilirsiniz. Kendimden örnek verecek olursam ben gelişimsel geriliği olan özel gereksinimi olan çocuklar ile ilerlemeyi çok istiyorum ve bu alanda daha fazla araştırma yapıp sertifika programlarına katılıyorum. Ama tabi ki diğer alanları da ihmal etmemeye çalışıyorum.

Çok değişiyor çalışma ortamlarımız. Çünkü sadece bir tane çalışma alanımız yok. Hastane de çalışacak olursanız. Kendinize ait bir oda materyaller ile çalışıyorsunuz. Tabi her zaman hastanelerde uygun oda olmuyor. Burada da kendi kalem gücünüzü kullanarak uygun şartları oluşturmanız gerekiyor. Ama hastanede çalışmak için mutlaka bir odanız olması gerekiyor. Eğer çocukların gelişimlerini takip edecekseniz.  Rehabilitasyonlar da ise öğretmen olarak bulunuyoruz. Bir çocukla bireysel olarak ders müfredatına göre belirli bir saat eğitim veriyorsunuz. Tabi yine ayrı bir odada birebir olarak. Aile çalışma ve sosyal hizmetler bakanlığına bağlı kurumlarda ise yine çocukların gelişimlerini takip edip destekliyoruz. Okul öncesi kurumlarında ise öğretmen olarak atanamıyoruz ama sözleşmeli öğretmen olarak çalışabiliyoruz.

Her bölümde her işte olduğu gibi bu bölümde de zorluklar var. Özellikle direkt insana dokunan mesleklerde daha fazla sorumluluk gerektiriyor. Bir çocuğun dünyasına girmek, onu anlamaya çalışmak, doğru değerlendirip doğru yönlendirmek, desteklemek göründüğü gibi kolay değil. Yapılan bir yanlış değerlendirme ve yönlendirme o çocuk için inanılmaz zaman kaybı olup bazen telafisi olmayan durumlara yol açabiliyor. Bana göre en zor kısmı bu tabi başka arkadaşlarım için daha farklı durumlar zor olabilir. Şunu da eklemek istiyorum söylemiştim gerçi ama biz sadece çocuğu değil aileyi de ele alıyoruz.

Eğer aileyle iyi bir iletişim kuramazsak ailenin güvenini kazanamazsak çocuğu seans boyunca istediğimiz kadar destekleyelim bu hayatına genellenmediği sürece o seans boyunca yaptığının pek önemi kalmıyor. Ailelerin güvenini kazanmakta zor bir iş. Çünkü bize gelen aileler genelde çocuğunda gelişimsel bir sorunu olan aileler oluyor. Bu tür ailelerle iletişim kurmak daha zor. Çok daha dikkatli ve hassas olunması gerekiyor.

Kırklareli Üniversitesi Çocuk Gelişim Bölümü